“What Who Where Why”
Episode 02
“อะไรคือต้นไม้ในกระถาง”
มันก็ผ่านมาอีกวันสำหรับการเดินทางของกาลเวลา
คนกลุ่มนี้ก็เช่นกันนับตั้งแต่พวกเขามาอยู่ในที่ๆไม่คุ้นตา
ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว พวกเขาได้เริ่มต้นทุกอย่างใหม่
ภายในบ้านอันแสนจะอบอุ่นที่ทรุดโทรมของชายแก่
นามว่าฮัสเทอร์ พวกเขาได้เริ่มเสกสรรค์ปั้นแต่ง
จากห้องโล่งๆจนตอนนี้กลายเป็นห้องที่เริ่มจะมีของที่จำเป็นทุกอย่างแล้ว
ด้วยความพยายามของพวกเขา ทั้ง โต๊ะเก่าๆ เก้าอี้เก่าๆ เตียงขนาดใหญ่เก่าๆ
ผ้าปูพื้น นาฬิกาเก่าๆ ตู้เสื้อผ้าเก่าๆ เป็นต้น
และตอนนี้พวกเขาเริ่มจะตั้งตัวด้วยการออกไปทำงานเพื่อ
ที่จะเก็บเงินกลับบ้านของพวกเขาเพื่อไปเรียนหนังสือและ
กลับไปหาพ่อกับแม่ของพวกเขา...
....
..
บนมือของลูปพีย์ถือกระดานเอาไว้พร้อมข้อความบนกระดาน
"นี้คือโหลเก็บเงินของพวกเรา"
"ทำงานกลับมาแต่ละวันควรหยอดอย่างน้อย 35% ของเงินที่ได้มา"
ลูปพีย์ลบกระดานด้วยความเร็วปกติพร้อมเขียนข้อความลงไป
"เฮียเลน,พาร์เทล เธอได้งานทำหรือยัง"
พาร์เทล นั่งอยู่บนเตียงในห้องนอนแล้วบอกกับลูปพีย์ว่า
พาร์เทล:ฉันยังไม่ได้งานเลย~
เฮียเลนยกมือขึ้นและมองไปที่ลูปพีย์
เฮียเลน:ฉัน...ฉันได้งานแล้ว..วันพรุ่งนี้ฉันจะไปดูแลสวนแถวๆทางเหนือของเมืองงงง
พาร์เทล:ให้ฉันไปทำงานด้วยได้ไหม?
เฮียเลน:ให้ฉันไปตายซะดีกว่าที่จะไปกับนาย..
เฮียเลน จับคอเสื้อพาร์เทลพร้อมเขย่าตัวพาร์เทล
เฮียเลน:ตลอดวันที่ผ่านมาฉันเกือบตายเพราะนายหลายทีแล้วรู้ม๊าย!!!
พาร์เทล:หยุด! หยุดได้ม๊ายยย!
เฮียเลนเขย่าคอเสื้อพาร์เทลออย่างรุนแรงด้วยความโมโห
.....
...
เมื่อพระอาทิตย์เริ่มสว่างเต็มที่ ก็ถึงเวลางานกันแล้ว
ลูปพีย์ ทำงานอยู่ร้านอาหารเป็นพนักงานล้างจานและทำความสะอาด
รายได้ของเขาดีขึ้นหลังจากที่ลูปพีย์ทำความสะอาดร้านอาหารและล้างจาน
ด้วยนิสัยของเขาที่เป็นคนทำอะไรต้องเปะสุดๆจึงทำให้เขาประสบความสำเร็จกับงานนี้
ชูส หลังจากที่ทุกคนไปทำงาน สิบ นาทีก็ตื่นนอนและไปทำงานที่ร้านขายของเป็น
พนักงานขายของด้วยความอดทนของชูสจึงทำให้งานราบรื่นไปด้วยดี
พาร์เทล ความเรื่องมากและงี่เง่าของพาร์เทลทำไม่มีงานทำในตอนนี้แต่พาร์เทลก็
พยายามหางานทำแม้ว่าพาร์เทลจะค่อนข้างขี้เกียจก็ตาม บางวันพาร์เทลก็ไปช่วย
อีเวนเทอร์ทำงาน เพื่อหาของใช้ที่จำเป็นมาไว้ในห้องของพาร์เทลเพื่อนๆ
และวันนี้...เป็นวันที่ เฮียเลนได้งานเป็นครั้งแรกหลังจากได้มาอยู่ที่เมือง พ๊อตออฟลีฟ
เธอไปเจอประกาศโดยบังเอิญหลังจากที่เธอออกไปเดินเล่นเพื่อหางาน
....
..
ช่วงทางตอนเหนือของเมือง บรรยากาศเป็นป่าพื้นที่ค่อนข้างกว้างใหญ่
แต่ว่าก็ยังมีบ้านคนเล็กน้อยที่บริเวณรอบๆทางเข้าป่า
และที่นี้มีสถานที่แห่งหนึ่งโรงกระจกที่น่าจะนำมาเพาะพันธุ์พืชมีพื้นที่เป็นบริเวณกว้างมาก
ราวกับว่าที่นี้คือแหล่งจัดแสดงพรรณไม้แห่งหนึ่งของโลก..
เฮียเลน กดกริ่งหน้ารั่วประตูทางเข้าสถานที่
ที่เรียกว่า "หอต้นไม้แห่งพ๊อตออฟลีฟ"
เฮียเลน:มีใครอยู่ไหมคะ!
เฮียเลน:ฮัลโหล!?
เฮียเลน:ฉันมาสมัครงานตามใบนี้..
แกร๊ง! ครืด.........
(เสียงประตูรั่งเปิดออก)
ฟิววววว......
(เสียงลม)
เมือประตูเปิดออกเฮียเลนได้เดินเขาไป
บรรยากาศค่อนข้างจะดูหน้าวังเวงลมเย็นๆพัดผ่านตัวเฮียเลน
เฮียเลนรู้สึกกลัวนิดๆ ขาของเธอเริ่มสั่นเพราะความเย็น
ถ้าเป็นเธอยามปกติเธอจะพยายามเดินเลี่ยงออกไปจากสถานที่แบบนี้
แต่เธอไม่เธอก้าวขาเข้าไปด้วยความกล้าของเธอเพื่อให้ได้งาน
ด้วยความเคยชินเวลาเธอกลัวเธอจึงเฮียเลนจึงยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมา
และใช้มือกำกำปั้นแล้วไปปิดไว้บริเวณปาก
ลมเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆใบไม้พัดปลิวมาจากต้นไม้เมือเดินเขาไปเรื่อยๆ
บริเวณรอบๆเริ่มเป็นสถานที่คล้ายๆป่า บรรยากาศยิ่งดูวังเวงยิ่งขึ้น
ถ้าเปรียบเป็นเสียงเพลงก็คงประมาณว่าเป็นเสียงที่ให้ความรู้สึกวังเวง
เหงื่อของเฮียเลนเริ่มออกทั้งๆที่อากาศรอบๆเย็นๆ
และเธอก็มาถึงหน้าตึกสีขาวๆที่มีเถาวัลย์และตะไคร้น้ำเกาะไว้
เธอยืนอยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่ด้วยความตื่นเต้น
เฮียเลน:มีใครอยู่ไหมค่ะฉันมาสมัครงานคะ
ประตูไม้บานใหญ่เปิดออก ...
มีชายผมยาวแต่ไม่ยาวมาก ผูกผ้าคาดผมสีสันสดใส
แต่งตัวสีสันสดใส่ใส่เสื้อกั้กสีน้ำตาล ตรงคอห้อยสร้อยสัญลักษณ์สันติภาพ
เดินหลังแอนไปข้างหน้า
ทำหน้านิ่งๆและเดินเข้ามาหาเฮียเลนพร้อมบัวรดน้ำ
เฮียเลน:คุณคือคนรับสมัครงานใช่ไหมค่ะ?
ชายคนนั้นมองไปรอบๆ
"อ้า สายลม... มันพัดผ่านที่นี้"
"มันพัดทุกๆวัน โดยที่มันไม่รู้ตัว"
"ทุกสิ่ง ทุกอย่าง"
"มันเกิดขึ้นและมันก็หายไป"
วอล์:ฉันชื่อ วอล์ เป็นคนดูแลที่นี้
วอล์:เจ้านาย...ของฉันให้ฉันมาดูแลที่นี้...
วอล์:และให้ฉัน...รับสมัครคนงานถ้าฉันต้องการ
เฮียเลน:คือว่าฉันชื่อเฮีย--
วอล์:ตอนนี้ฉันต้องการผู้ช่วย...
วอล์:และฉันได้เห็น....ดอกไม้ที่ผลัดหลงเขามาในพงหญ้า
วอล์:ไม่ทราบว่าดอกไม้ ของฉันชื่ออะไรหรอครับ?
เฮียเลน:ฉัน...ชื่อเฮียเลน...
วอล์:เฮียเลน งั้นหรอ? ดูเหมือนคุณจะเป็นดอกไม้ฝั่งตะวันออก
วอล์:ดูจาก...ตัวคุณแล้วคุณเหมือนดอกไม้ที่กำลังหวาดกลัว
วอล์:ผมขอเรียกคุณว่า เลน แล้วกัน...
วอล์:เอาแหละเชิญเข้ามาชม ดินแดนมหัสจรรย์และแฟนตาชีกันเถอะ..
วอล์เดินนำหน้า เฮียเลนเข้าไประหว่างทางเดินเป็นตู้กระจก
ที่หลังบานกระจกเป็นพืชพรรณไม้นานาชนิดเต็มไปหมด
มีทั้งแปลกตาและธรรมดาๆ ด้วยความที่เฮียเลนเป็นคนขี้สงสัย
จึงทำให้ตื่นเต้นมากและคิดคำถามไว้ในสมองเต็มไปหมด..
วอล์:นี้ เลน คุณจะมาทำงานที่นี้คุณรู้จักพืชพวกนี้ดีหรือยัง?
เฮียเลน:ฮะ... คือไม่มีพื้นฐานเลยคะ
วอล์:เลน คุณรู้ไหมต้นไม้พวกนี้มันก็เหมือนกับคนมันมีทัศน ความต้องการไม่เหมือนกัน
วอล์:ถ้าจะให้คุณทำงานจริงๆ ผมจะไม่ให้คุณแตะแม้กระทั้งรดน้ำ
วอล์:คุณต้องไปศึกษาตำรามาให้ระเอียดเกี่ยวกับต้นไม้
วอล์:ที่เหลือถ้าไม่มีในตำราผมจะบอก
วอล์ หยิบกระดาษออกมาพร้อมปากกา
วอล์:เลนครับนี้่คือหนังสือสัญญาว่าจ้างงาน
วอล์:ผมบอกไว้ก่อนเลยนะครับที่นี้ก็เหมือน
วอล์:โลกแฟนตาซีมีทั้งความสวยงามและโหดร้าย
วอล์: เลน คุณเลือกเอาว่าจะเป็นดอกไม้ในป่าใหญ่ที่นี้
วอล์:หรือ ไปเป็นดอกไม้นักเดินทางต่อไป...
วอล์:เงินที่นี้รับเป็นรายวันวันละ 80el
วอล์:แต่คุณจะได้อะไรมากกว่าเงิน 80el แน่นอนผมสัญญา
เฮียเลนรู้สึกตื่นเต้นและพยายามตัดสินใจ
ด้วยความที่เธอสงสัยในธรรมชาติของที่นี้เธอจึงตัดสินใจเซนต์สัญญาจ้าง
วอล์:เอาแหละ เลน ดอกไม้ผู้สงสัยและระแวง
วอล์:ผมจะให้คุณไปดูงานแรกของคุณกันเลยนะครับ
เฮียเลน:ค่ะ...
วอล์เดินนำหน้าเฮียเลนไปยังห้องแห่งหนึ่งเมือเปิดประตูเข้าไปในห้อง
ก็พบกับหนังสือและตัวอย่างพรรณไม้อยู่เต็มห้อง
ราวกับว่าที่นี้เป็นห้องสมุดยังไงอย่างงั้น
วอล์:เอาแหละงานแรกของคุณคือ อ่านหนังสือพวกนี้ให้หมดทุกเล่ม
วอล์:แล้วพยายามวิเคราะห์ ผมจะให้ทดสอบคุณเมื่อคุณพร้อม
วอล์:หากผ่านการทดสอบของผมผมจะเลื่อนขั้นให้คุณเป็นคนรดน้ำต้นไม้
วอล์:และขึ้นเงินเดินให้คุณเป็น 250el
เฮียเลนกำลังคิดในใจตอนนี้เฮียเลนกำลังเจอบททดสอบหนัก
เฮียเลนมีความรู้สึกเหมือนว่าเธอได้เรียนรู้และได้มีความรู้สึกเหมือนสอบเข้า
มหาวิทยาลัย เธอรู้สึกตื่นเต้นแบบสุดๆในสมองของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ว่า
หลงรักงานนี้ไปซะแล้ว
วอล์:วันนี้เป็นวันแรก ผมจะพาไปเดินทัวร์ ที่นี้พื้นที่ที่นี้ยาวหลาย ก.ม
วอล์:ป่าข้างหลังนี้ก็คือทรัพย์สินของเราเช่นกัน
วอล์:ที่นี้เป็นที่ๆ มนุษย์อย่างเราไม่ควรมาอยู่แต่มันก็นะ..
วอล์พาเฮียเลนเดินทัวร์สถานที่ๆวิเศษแห่งนี้ ที่นี้ราวกับว่าเป็นแหล่งความรู้
มีป้ายติดไว้บอกว่าพรรณพืชไหนเป็นพรรณพืชไหนเต็มไปหมด
ที่นี้เงียบสงบได้ยินเสียงน้ำตกจากไกลๆ บรรยากาศที่นี้ราวกับนิยายแฟนตาชี
มีพืชพรรณที่แปลกประหลาดหลากหลายชนิด
วอล์พาเฮียเลนเดินชมและเข้าไปในป่าลึก
แม้ว่าเฮียเลนจะกลัวแมลง ระแวงป่าก็ตาม
แต่เธอก็มีความสุขเหมือนเธอได้มาเดินเทียว
วอล์:ที่นี้มีกฎอยู่ข้อนึงห้ามทำเด็ดขาดถ้าไม่ขออนุญาติ
เฮียเลน:อะไรหรอค่ะ?
วอล์:ห้ามเปิดประตูหลังตู้หนังสือเด็ดขาดไม่ว่าจะยังไง
วอล์:มันจะเกิดเรื่องวุ่นวายมากถ้าเธอเปิด
เฮียเลน:มันจะเป็นยังไงหรอค่ะ?
วอล์:มันยังไม่ถึงเวลาที่ฉันต้องบอกเธอ
....
..
"ฮัลโหล!? มีใครอยู่ที่นี้ไหม"
"ผมจะมาสมัครงาน"
เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งดังมาจากหน้าประตูรั่ว
วอล์:อ่า... คุณ เลน ดูเหมือนว่าคุณจะมีคู่แข่งแล้วนะครับ
เฮียเลน:คู่แข่งหรอ ค่ะ?
วอล์:คุณเลนครับไปรอผมที่ห้องรวมหนังสือนะครับ
วอล์:ผมต้องแนะนำอะไรบ้างอย่างให้คนที่พึงมาใหม่
วอล์เดินจากเฮียเลนไป
....
..
หลังจากนั้นไม่นานวอล์ก็เดินกลับมาที่ห้องรวมหนังสือ
มาพร้อมกับชายที่เฮียเลนเคยเห็นหน้ามาก่อนตอนที่เธอมาที่แห่งนี้เป็นครั้งแรก
ผมสีเทาข้างหน้าผมยาวเป็นตาเอาไว้ข้างหนึ่ง
แต่คราวนี้แต่งชุดแบบคนปกติใส่เสื้อสีดำลายหัวกระโหลกกางเกงขาสั้น
หลังจากที่เฮียเลนได้เห็นชายคนนั้นเธอตกใจมากและเริ่มรู้สึกกลัวนิดๆ
ชายคนนั้นได้ยื่นต่อหน้าเธอและแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ
ฮิกเทอร์:สวัสดีครับผมชื่อฮิกเทอร์ยินดีที่ได้รู้จัก..
ด้วยความกลัวชายคนนี้นิดๆของเฮียเลน
เธอพยายามข่มความกลัวเอาไว้ในใจของเธอ
และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ
เฮียเลน:ฉัน..ชื่อเฮียเลน ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันคะ
....
..
ในใจของเฮียเลนเต็มไปด้วยความกลัวถึงเธอพยายามข่มความกลัวเอาไว้
แต่หารู้ไม่ว่า วอล์ได้สังเกตจากท่าทางและดวงตาของเธอ
เฮียเลน และ ฮิกเทอร์ เงียบลงหลังแนะนำตัวกันเสร็จ
ทั้งสองหันหน้าไปหาวอล์
วอล์หลับตาลงและได้พูดประโยคหนึ่งออกมาจากปากของเขาหลังตั้งสมาธิ
"ต้นไม้ในกระถาง"
"สองต้นในหนึ่งกระถาง"
"ธรรมชาติที่ต่างกัน"
"ทั้งดอกไม้ และ ดอกหญ้า"
วอล์ลืมตาขึ้นมาและมองหน้า เฮียเลน และ ฮิกเทอร์
วอล์:ประโยคที่ฉันพูดเมื่อกี้เก็บเอาไปคิดด้วยนะ
วอล์:โดยเฉพาะคุณเลน
วอล์:พรุ่งนี้ ตีห้าตรึ่งมาที่นี้ห้ามสายเด็ดขาด
วอล์:วันพรุ่งนี้ผมจะพาลุยงาน
....
..
หลังจากที่สนทนากันเสร็จทุกคนก็แยกย้ายกลับไปยังที่ของคนเอง
เพื่อไปพักผ่อนและเริ่มงานในตอนเช้า
....
..
บรรยากาศยามเย็นในบ้านที่เป็นอาคาร สองชั้นลักษณะโทรมๆ
ยามฮัสเทอร์ ลูปพีย์ ชูส และ พาร์เทล กำลังนั่งกินอาหารเย็น
ด้วยกันบนโต๊ะยาวที่อยู่บริเวณห้องครัว และ พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
ราวกับว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน เว้นแต่ลูปพีย์ที่นั่งกินเงียบๆคนเดียวบนโต๊ะ
กริ๊งๆ
(เสียงกริ่งหน้าประตู)
ฮัสเทอร์:ฉันไปเปิดเอง
ยามฮัสเทอร์เดินไปเปิดประตูและ
เห็นเฮียเลนเดินมาด้วยท่าทางที่เมื่อยล้า
พร้อมแบกหนังสือมาหลายเล่มเต็มหลัง
ฮัสเทอร์:ทำงานเป็นยังไงบ้างเฮียเลน?
เฮียเลน:ก็...ดีคะ...
เฮียเลน:ขอตัวก่อนนะคะ
เฮียเลนเดินขึ้นไปในห้องแบบเงียบๆพร้อมหนังสือที่แบกมาเยอะ
ลูปพีย์นั่งมองเฮียเลนด้วยความสงสัยแบบเงียบๆ
เช่นเดียวกันกับทุกคนที่เริ่มรู้สึกเครียดหลังได้เห็นหน้าของเฮียเลน
ฮัสเทอร์ปิดประตูและเดินเกาหัวมานั่งที่โต๊ะอาหาร
ฮัสเทอร์:เฮียเลนไปทำงานอะไรมา เห็นสีหน้าเครียดๆ
ชูส:เห็นเธอบอกว่าไปทำงานเป็นคนดูแลต้นไม้แถวๆทางเหนือของเมือง
ฮัสเทอร์:ที่นั้นเองนะหรอ?
ฮัสเทอร์:ฉันเคยไปเที่ยวที่นั้นอยู่เหมือนกันนะ
ฮัสเทอร์:ฉันบอกตรงๆว่ารู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก
ฮัสเทอร์:ราวกับว่ามีใคร อะไร บ้างอย่างกำลังจับจ้องมองอยู่ตลอดเวลา
ฮัสเทอร์:ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากให้เธอออกมาหางานใหม่ซะ..
รรยากาศยามเย็นในบ้านที่เป็นอาคาร สองชั้นลักษณะโทรมๆ
ยามฮัสเทอร์ ลูปพีย์ ชูส และ พาร์เทล กำลังนั่งกินอาหารเย็น
ด้วยกันบนโต๊ะยาวที่อยู่บริเวณห้องครัว และ พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
ราวกับว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน เว้นแต่ลูปพีย์ที่นั่งกินเงียบๆคนเดียวบนโต๊ะ
กริ๊งๆ
(เสียงกริ่งหน้าประตู)
ฮัสเทอร์:ฉันไปเปิดเอง
ยามฮัสเทอร์เดินไปเปิดประตูและ
เห็นเฮียเลนเดินมาด้วยท่าทางที่เมื่อยล้าและเครียด
พร้อมแบกหนังสือมาหลายเล่มเต็มหลัง
ฮัสเทอร์:ทำงานเป็นยังไงบ้างเฮียเลน?
เฮียเลน:ก็...ดีคะ...
เฮียเลน:ขอตัวก่อนนะคะ
เฮียเลนเดินขึ้นไปในห้องแบบเงียบๆพร้อมหนังสือที่แบกมาเยอะ
ลูปพีย์นั่งมองเฮียเลนด้วยความสงสัยแบบเงียบๆ
เช่นเดียวกันกับทุกคนที่เริ่มรู้สึกเครียดหลังได้เห็นหน้าของเฮียเลน
แต่ยกเว้นพาร์เทลที่นั่งกินอาหารด้วยท่าทางยิ้มแย้มแจ่มใส
ฮัสเทอร์ปิดประตูและเดินเกาหัวมานั่งที่โต๊ะอาหาร
ฮัสเทอร์:เฮียเลนไปทำงานอะไรมา เห็นสีหน้าเครียดๆ
ชูส:เห็นเธอบอกว่าไปทำงานเป็นคนดูแลต้นไม้แถวๆทางเหนือของเมือง
ฮัสเทอร์:ที่นั้นเองนะหรอ?
ฮัสเทอร์:ฉันเคยไปเที่ยวที่นั้นอยู่เหมือนกันนะ
ฮัสเทอร์:ฉันบอกตรงๆว่ารู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก
ฮัสเทอร์:ราวกับว่ามีใคร อะไร บ้างอย่างกำลังจับจ้องมองอยู่ตลอดเวลา
ฮัสเทอร์:ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากให้เธอออกมาหางานใหม่ซะ..
ลูปพีย์ เขียนข้อความลงไปในกระดานแล้วยืนให้ทุกคนดู
"ฉันว่าฉันไปถ้าเฮียเลนดูดีกว่านะ ฉันไม่ค่อยเห็นเธอทำหน้าแบบนั้นเลยนะ"
พาร์เทล แอบนั่งอมยิ้มและขำเบาๆพร้อมอาหารเต็มปาก
พาร์เทล:เป็นห่วงกันจังเลยนะ
พาร์เทล: ฮาๆ ฮะๆ แอ๊ก--
แค่ก! แค่ก!
(เสียงพาร์เทลสำลักอาหาร)
ลูปพีย์หยิบน้ำในแก้วมากรอกปากพาร์เทล
พาร์เทล:อ่า...นึกว่าจะตายซะแล้ว..
พาร์เทล:ไม่ต้องเป็นห่วงยั้ยนั้นหรอกหน่ะ
พาร์เทล:เฮียเลนก็เป็นแบบนั้นแหละตอนกำลังตื่นเต้นและดีใจ
พาร์เทล:ฉันสัมผัสได้จากจิตใจและอารมณ์ในจิตใต้สำนึก
พาร์เทล นั่งกินอาหารต่อแบบสบายใจ
ชูส:ก็นะเราเครียดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก
ชูส:พาร์เทลพูดถูกแล้ว เชื่อท่านชูสเถอะนะ
ชูส นั่งหวีผมตัวเองและส่องกระจก
ลูปพีย์ ทำหน้าสงสัยแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรนั่งหยิบหนังสือที่แอบไปยืมห้องสมุดขึ้นมาอ่าน
ฮัสเทอร์:จะว่าไปพวกนายฉันเห็นใส่ชุดเดิมตั้งแต่มาที่นี้แล้วไม่เน่าบ้างเลยหรือไง?
พาร์เทล:ไม่หรอกครับ พวกเราโชคดีมีเงินติดกระเป๋าตังเลยได้ซื้อเสื้อราคาถูกๆเอาไว้
พาร์เทล:พวกเราใส่ชุดแบบนี้เฉพาะตอนออกไปทำงานครับ
พาร์เทล:อีกอย่างพวกเราซื้อเสื้อคล้ายๆแบบนี้มาหลายตัวด้วยครับ..
ฮัสเทอร์:อืมๆ
.....
...
ลูปพีย์ เขียนข้อความลงไปในกระดานแล้วยืนให้ทุกคนดู
"ฉันว่าฉันไปถ้าเฮียเลนดูดีกว่านะ ฉันไม่ค่อยเห็นเธอทำหน้าแบบนั้นเลยนะ"
พาร์เทล แอบนั่งอมยิ้มและขำเบาๆพร้อมอาหารเต็มปาก
พาร์เทล:เป็นห่วงกันจังเลยนะ
พาร์เทล: ฮาๆ ฮะๆ แอ๊ก--
แค่ก! แค่ก!
(เสียงพาร์เทลสำลักอาหาร)
ลูปพีย์หยิบน้ำในแก้วมากรอกปากพาร์เทล
พาร์เทล:อ่า...นึกว่าจะตายซะแล้ว..
พาร์เทล:ไม่ต้องเป็นห่วงยั้ยนั้นหรอกหน่ะ
พาร์เทล:เฮียเลนก็เป็นแบบนั้นแหละตอนกำลังตื่นเต้นและดีใจ
พาร์เทล:ฉันสัมผัสได้จากจิตใจและอารมณ์ในจิตใต้สำนึก
พาร์เทล นั่งกินอาหารต่อแบบสบายใจ
ชูส:ก็นะเราเครียดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก
ชูส:พาร์เทลพูดถูกแล้ว เชื่อท่านชูสเถอะนะ
ชูส นั่งหวีผมตัวเองและส่องกระจก
ลูปพีย์ ทำหน้าสงสัยแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรนั่งหยิบหนังสือที่แอบไปยืมห้องสมุดขึ้นมาอ่าน
ฮัสเทอร์:จะว่าไปพวกนายฉันเห็นใส่ชุดเดิมตั้งแต่มาที่นี้แล้วไม่เน่าบ้างเลยหรือไง?
พาร์เทล:ไม่หรอกครับ พวกเราโชคดีมีเงินติดกระเป๋าตังเลยได้ซื้อเสื้อราคาถูกๆเอาไว้
พาร์เทล:พวกเราใส่ชุดแบบนี้เฉพาะตอนออกไปทำงานครับ
พาร์เทล:อีกอย่างพวกเราซื้อเสื้อคล้ายๆแบบนี้มาหลายตัวด้วยครับ..
ฮัสเทอร์:อืมๆ
.....
...
ในห้องที่เป็นระเบียบเรียบร้อยที่ลูปพีย์ดูแลเป็นอย่างดีเพราะความเจ้าระเบียบ
ในขณะที่ทุกคนไปกินข้าวเย็น เฮียเลนได้นั่งอ่านหนังสือบนโต๊ะ
อย่างสนใจและตั้งใจ เธอไม่ได้อ่านเพราะอยากเลื่อนขั้น
เธอไม่ได้อ่านเพราะกลัวแพ้ เธอไม่ได้อ่านเพราะความกลัว
แต่เธออ่านเพราะความสนใจ เฮียเลนนั่งอ่านหนังสือจนดึก
ในขณะที่คนอื่นๆหลับกันหมด แต่ด้วยความเมื่อยล้าเธอจึงฟุบหลังที่โต๊ะของเธอ
อากาศเย็นพัดผ่านมาจากทางหน้าต่าง ในยามค่ำคืนได้ยินแต่เสียงลมพัด
บรรยากาศเงียบสงบ เฮียเลนนอนหนาวอยู่บนเก้าอี้คนเดียว
เก้าอี้สั่นดัง ปักๆ ปักๆ เป็นจังหวะราวกับเครื่องเคาะจังหวะ
ด้วยความที่ลูปพีย์เป็นคนนอนหลับยาก
ลูปพีย์จึงหอบผ้าห่มไปห่มให้ เฮียเลนด้วยความลำคาญ
และ ปิดโคมไฟที่โต๊ะเฮียเลนด้วยที่ว่าแสงนั้นแสบตา
เฮียเลนปัดผ้าห่มออกจากตัวและนอนสั่นเหมือนเดิม
ลูปพีย์ห่มให้อีกครั้งด้วยความลำคาญ
แต่หารู้ไม่ว่าเฮียเลน นั้นตื่นอยู่และนอนยิ้มอยู่คนเดียวด้วยความตลก
ที่เธอได้แกล้งลูปพีย์ให้นอนดึกได้สำเร็จ
....
..
หลังจากที่ทุกคนในห้องหลับกันหมดทุกคน
ได้มีแสงประหลาดลอยอยู่นอกหน้าต่างราวกับว่า
มันกำลังแอบจ้องมองใครบ้างคนอยู่
......
..
เฮียเลน วิ่งมาทำงานด้วยความรีบเร่งให้ตรงเวลา
เธอตื่นสายเพราะอ่านหนังสือดึกและแกล้งลูปพีย์ทั้งคืน
เฮียเลน:ฉันมาแล้วคะคุณวอลลลลล
เฮียเลนมายืนข้างหน้าวอล์โดยที่เฮนลี่ยืนรออยู่ก่อนหน้าแล้ว
วอล์: เลน คุณมาสายเกิน 1 นาทีผมของหักเงินวันนี้ 10el
เฮียเลน:ว่ายังไงนะ?
วอล์:ในหนังสือสัญญามันเขียนไว้อยู่
วอล์:ทุกนาที ที่เธอมาช้าต้นไม้กำลังรออาหารของพวกมันอยู่นะครับ
วอล์:เอาหล่ะทุกคนแบกของทั้งหมดนี้แล้วตามผมมา..
วอล์:ได้เวลาดูแลโลกอันแสนจะสวยงามนี้แล้ว
....
...
เวลาเดินทางไปตามหน้าที่ของมัน มนุษย์ก็ทำหน้าที่ขอมนุษย์
ต้นไม้ก็ทำหน้าที่ของต้นไม้ ในบางครั้งเราก็เลียงไม่ได้ที่จะไม่พบเจอกับความลำบาก
สิ่งที่คิดอยู่ในใจของเฮียเลนในตอนนี้มีแต่ความเมื่อยล้า เธอต้องแบกบัวรดน้ำ พรัว จอบ เสียม
หนังสือ อาหารเที่ยง และอุปกรณ์อื่นๆ กลางแสงแดดและความชื้นอบอาวของป่า
แต่เธอยังดีกว่า ฮิกเทอร์ที่ต้องแบกกระสอบปุ๋ย ในตอนช่วงเช้าตัวเธอต้องเปียกเพราะน้ำค้าง
พอตอนเทียงเธอต้องทนตากแดด พอตกเย็นเธอต้องทนอากาศหนาว
ที่สำคัญเธอก็ยังรู้สึกกดดันกับบ้างสิ่งที่เธอรู้สึกนิดๆ
แต่ที่หน้าแปลกคือ วอล์กลับไม่เป็นอะไรเลยราวกับว่าเขาไม่มีวันเหนื่อย
แต่เฮียเลนก็ทนทำงานหนังเพราะความชอบและทุ่มเทกับงานของเธอ
เธอทำงานแบบนี้ ทุกวัน ทุกวัน สิ่งที่เธอได้มันไม่ใช่แค่เงิน
แต่มันเป็นประสบการณ์ในการเรียนรู้จากวอล์และความรู้จากประสบการ์ณที่เธอสร้างมันขึ้นมาเอง
เฮียเลนยังได้เป็นเพื่อนกับฮิกเทอร์ หลังจากทำงานได้สักพักเธอก็เริ่มไม่กลัวฮิกเทอร์
และไว้ว่างใจฮิกเทอร์เป็นอย่างมากในฐานะเพื่อนร่วมงาน
เธอมีความสุขมากกับงาน
แต่เธอต้องแลกด้วยความเมื่อยล้าที่เธอได้รับหลังกลับบ้าน
จนกระทั่งวันหนึ่ง...
เฮียเลน:ฉันไปก่อนนะฮิกเทอร์ฝากล๊อกประตูห้องรวมหนังสือด้วยนะ
ฮิกเทอร์: .....ไม่ต้องห่วง
เฮียเลน เดินออกนอกประตูรั่วและเธอก็พบว่าเธอลืมกระเป๋าเงินไว้ในห้องหนังสือ
เฮียเลนกุมขมับและเดินกลับเข้าไปเอาแบบเงียบๆ..
ในระหว่างที่เธอเดินเข้าไปเธอรู้สึกกดดันมากกว่าปกติราวกับว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น
สัญชาตญาณของเฮียเลนรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังจะมา
เธอตัวสั่นมาก ในใจเฮียเลนคิดอย่างเดียว่ารีบไปเอาแล้วรีบออกมา
บรรยากาศทางระหว่างเข้าไปดูหมองมัวเพราะเป็นตอนเย็นใกล้จะค่ำ
เสียงแมลงพวกจิ้งหรีด เริ่มร้องดังหลังตู้กระจกข้างๆทาง
มีลมเย็นๆพัดเข้ามาเบาๆที่ให้เฮียเลนขนลุก
....
..
เมื่อเธอแง้มประตูกำลังจะเข้าไปในห้องหนังสือเธอสังเกตเห็นอะไรผิดปกติ
....
...
เธอพบว่าฮิกเทอร์กำลังทำอะไรบ้างอย่างในห้องรวมหนังสือ
ซึ่งถ้าสังเกตดีๆแล้ววอล์ถูกจับมัดไว้พร้อมคราบเลือดที่อยู่ตรงศรีษะ
เลือดไหลนองเต็มพื้นไปหมด
ตัวใจเธอเต้นรั่วมาก เฮียเลนตื่นเต้น และ กลัวมาก
เหงื่อของเธอไหลออกมาเยอะซะยิ่งกว่าตอนเดินแบกของตอนกลางวัน
แกร๊ก!
(เสียงลูกบิดดัง)
เฮียเลนเผลอบิดลูกบิด
ฮิกเทอร์หันหน้ามาพร้อมกับประแจที่อยู่ในมือ
เฮียเลนตกใจมากจึงรีบวิ่งไปหลบที่หลังประตู
.....
...
..
ตึก! ตึก!....
(เสียงฝีเท้าที่เดินบนไม้กระดานในห้องรวมหนังสือ)
..
...
เลือดหยดไหลตามมือฮิกเทอร์มาเป็นทาง
เฮียเลนได้กลิ่นคาวเลือด
.....
...
เสียงเริ่มดังเข้ามาใกล้เฮียเลนเรื่อยๆ
..
...
เอียดดดด
(เสียงเปิดประตู)
.....
ฮิกเทอร์มองไปรอบๆข้างนอกแต่ไม่เห็นใคร
เฮียเลนพยายามข่มตัวเองไม่ให้สั่น
ฮิกเทอร์ปิดประตูเบาๆ..
.....
...
หลังจากที่ฮิกเทอร์ปิดประตูเฮียเลนก็แอบส่องดูทางช่องเสียบคุณแจด้วยความสงสัย
และเธอหยิบโทรศัพท์มือถือเธอออกมากดเบอร์โทรศัพท์โทรหาตำรวจ แต่ว่าสัญญาณไม่มี
....
..
ปัง!!
(เสียงประตูกระแทกหน้าเฮียเลน)
.....
..
เฮียเลนล้มละและหมดสติและพร้อมเลือดที่ไหลออกจากศรีษะ
ฮิกเทอร์ตกใจมากจึงลากเฮียเลนเข้าไปไว้ในห้อง
...
..
.
ตึง!!
(เสียงกระแทกอย่างรุนแรง)
เมื่อออกจากความมืดเฮียเลนลืมตาขึ้นและเธอมองไปรอบๆพบว่า
ภายในห้องหนังสือมีสภาพรกรุงรัง ราวกับว่าเกิดหารต่อสู้กันเกิดขึ้น
เมือเธอตั้งสติได้ เธอพบว่ามีแสงประหลาดกำลังสู้อยู่กับฮิกเทอร์
มันใช้ตัวของมันกระแทกเข้าไปที่เป้าของฮิดเทอร์ทำให้ฮิกเทอร์ล้มลง
เมื่อตั้งสติได้ฮิกเทอร์รีบวิ่งหนีออกจากสถานที่แห่งนี้...
เฮียเลนนั่งมองตาปริบๆ ไปที่แสงประหลาดนั่น
และ เผลอหลับลงไป
....
..
โง่!
(เสียงดังมาจากแสงประหลาด)
เฮียเลน:ฮะ! เกิดอะไรขึ้น!
เฮียเลนตื่นจากการหลับ
โง่! โง่! โง่! โง่
(เสียงดังออกมาจากแสงประหลาดอีกรอบ)
เฮียเลน:นายหรือเธอ ช่วยฉันไว้หรอ...
โง่!
(เสียงดังออกมาจากแสงประหลาดอีกครั้ง)
เฮียเลน:อ๊ากกก! ฉันพูดดีๆแล้วหน๊าาา!
เฮียเลน:ไอ้เจ้าโง่ฉันจะเรียกแกว่าอย่างนี้นะ
แสงประหลาดวิ่งรอบเฮียเลน
โง่:มองไปนอกหน้าต่าง! มองไปนอกหน้าต่าง!
เฮียเลน:อะไรหรอ?
เฮียเลน มองออกไปนอกหน้าต่าง
เฮียเลน:ไม่เห็นมีอะไรเลยยยย
โง่: โง่!
เฮียเลน:อ๊ากกกกกกก!
แสงประหลาดวิ่งรอบเฮียเลนด้วยความตื่นเต้น
โง่:ฉันขอเงินหน่อย!
เฮียเลน:ไม่!
โง่:มองไปนอกหน้าต่าง
เฮียเลนเผลอมองออกไปนอกหน้าต่าง
โง่:โง่! โง่!
เฮียเลนวิ่งไล่จับ เจ้าแสงประหลาดที่เธอตั้งชื่อว่า โง่
วอล์ตื่นขึ้นจากอาการสลบ
วอล์มองไปรอบๆเห็นสภาพที่รกรุงรังเ
เมื่อตั้งสติได้วอล์เห็นเฮียเลนกำลังวิ่งไล่ โง่
วอล์:หยุด!!
วอล์:เฮียเลนเธอมาทำอะไรที่นี้ อย่าบอกนะว่าเธอมาเปิดประตูหลังตู้นั้น!
เฮียเลน:ฉันเปล่านะ ฉันมาช่วยคุณ และคนที่ทำแบบนี้คือ ฮิกเทอร์
วอล์:ฉันผิดหวังกับเธอมากเลยนะ เลน
วอล์:ฉันคาดหวังกับดอกไม้อย่างเธอมากเกินไปสินะ
วอล์:โอ้วไม่...
เฮียเลน:ไม่เชื่อถามเจ้านี้ได้นะ!
เฮียเลนชี้ไปที่แสงประหลาด
วอล์:อืม...
วอล์:เจ้านั้นมากับเธอได้ยังไง?
เฮียเลน:ฉันโดนฮิกเทอร์เอาประตูกระแทกหน้าพอตื่นขึ้นมาก็เห็นเจ้านี้มาช่วยฉัน
วอล์:เฮ้อ....
วอล์:ช่วยไม่ได้..
วอล์:ฉันจะไม่เอาผิดกับเธอฐานเข้ามาเปิดประตูและไม่ไล่เธอออก
เฮียเลน:ก็บอกแล้วไงฉันไม่ได้ทำ ถามเจ้าโง่นี้ได้
โง่:มองไปนอกหน้าต่าง มองไปนอกหน้าต่าง
เฮียเลน:อย่าหันนะ คุณวอล์
วอล์:หันออกไปทางหน้าต่าง
...
..
โง่: "โง่"
วอล์เอามือกุมขมับแล้วบ่นว่า
วอล์:เจ้านี้กลายภูตต้นไม้ประจำตัวเธอแล้วนะ
วอล์:มันเกิดจากจิตใต้สำนึกของเธอ
วอล์:ดูแลมันดีๆและขยันรดน้ำมันด้วยแหละ
วอล์:ดูเหมือนว่าเธอจะได้รับการยอมรับจากต้นไม้พวกนี้แล้ว
วอล์:ฉัน..ฉันไปนอนก่อนนะอย่าลืมเก็บกวาดด้วยแหละ...
วอล์เปิดประตูแล้วเดินออกไปอย่างเงียบ..
พร้อมกับเลือดที่เต็มหน้าเขา
ปล่อยให้เฮียเลนยืนงงอยู่คนเดียวกับโง่
เฮียเลน:คือ....มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่เนีย.....
โง่:ขอเงินหน่อย
เฮียเลน:ไม่!
โง่:มองไปนอกหน้าต่าง
เฮียเลนเผลอมองไปนอกหน้าต่าง
โง่:โง่!
เฮียเลน:อ๊ากกกกกกกกกกกกก!!
END
Answer
Edited by Mr.F, 15 May 2015 - 12:26 PM.
![(ช่วงปรับปรุงกระทู้) THE STORY OF LIFE Season 2 [PART 41] การสำรวจของพวกพ้อง - last post by bluewind](https://archive.pkbasic.com/uploads/profile/photo-thumb-32.png?_r=1423786811)