ความอัดอั้นตันใจ ของแอดมินเป็ด

สืบเนื่องจากหลายๆ เหตุการณ์ ตั้งแต่ดราม่าปอม จนมาถึงดราม่ากระจก

และรวมๆ ไปถึงคำถามที่ผมทิ้งท้ายไว้ (และมีโปรยๆ ไว้ใน Facebook ไว้นิดหน่อย)



หลายๆ คนอาจจะมองว่า การก่อดราม่าเป็นเรื่องสนุก มันปากมันมือพวกกู รอดูคู่กรณีตัวสั่นยิกๆ เวลาโดนกูด่า อะไรทำนองนี้

แต่หลายๆ ท่านทราบหรือไม่ว่า คนที่กดดันกว่าคู่กรณีดราม่าของพวกคุณน่ะ... "คือพวกผม"

แอดมินตาดำๆ ที่นอกจากต้องทำงานเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง เรียนหนังสือกันทุกวี่วัน

"ต้องมาตามล้างตามเช็ด" ปัญหาดราม่าที่เกิดในบอร์ดอีก



ตอนนี้หลายๆ ท่านอาจจะไม่ทราบนะครับว่า ผมต้องประสบอะไรมั่ง

บางคนอาจจะมองแค่ว่า วันๆ ไอ้แอดมินเป็ดนรกนี่จะมีงานห่าอะไร นอกจากนั่งเกรียน ทำอีโม อยู่หน้าจอคอม และก็หนีไปเล่นเกม

ตอนนี้หมอบอกผมว่า ผมเป็นโรคเครียดลงกระเพาะ

ตอนนี้ผมเบื่ออาหาร

ตอนนี้ผมนอนไม่หลับ

ตอนนี้ผมนอนร้องไห้ก่อนจะนอนแทบทุกคืน

ตอนนี้ ผมเริ่มไม่อยากจะจับคอมแล้ว

ตอนนี้หน้าผม เกินความสามารถที่จะยิ้มออกแล้ว

ตอนนี้ผมแทบจะทำงานจัดเลี้ยงไม่ได้แล้ว เพราะผมทั้งนอนไม่พอ ทั้งปวดท้อง ทั้งยิ้มไม่ได้เพราะโรคเครียด แต่ก็ต้องทำงาน เพราะพนักงานจัดเลี้ยงในโรงแรมที่ผมทำ "เหลือพนักงานประจำอยู่เพียงแค่ 4 คน"



สังคมตอนนี้มันเป็นอะไรที่เกินจะเยียวยาแล้วหรอ?

กระทบกระทั่งกันเล็กน้อย ก็จะถึงกับด่าทอ รบราฆ่าฟันกัน เอาให้ฉิบหายบรรลัยกันไปข้างหนึ่งเลยหรอ?

แต่ก่อน เราอยู่กันดีกว่านี้ ไม่ใช่หรอ

มีอะไรเราแชร์ประสบการณ์กัน ไม่ใช่หรอ

อะไรที่มันทำให้ทุกคนเปลี่ยนไป?

เพราะคำว่า "ขอโทษ" มันพูดยากเกินไปหรือ?

เพราะ "ศักดิ์ศรี" ที่กินไม่ได้มันค้ำคอหรือ?



ผมอยากขอร้องให้เมมเบอร์... ไม่สิ... เพื่อนๆ ของผมทุกคน กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม

กลับมาเป็นเหมือนเดิม ก่อนที่เราจะทะเลาะกัน ได้ไหม



ก่อนจะสุดท้าย ผมขอแจ้งให้ทุกท่านทราบว่า...

ผมขอลาพักร้อนแบบไม่มีกำหนดที่แน่นอน

เมื่อใดที่ผมกลับมาสวมตำแหน่งแอดมิน ก็คือเมื่อนั้น ผมพร้อมที่จะกลับมาทำงาน



ขอทิ้งท้ายไว้เตือนใจหลายๆ ท่าน ด้วยพระราชดำรัส ในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช
พระราชทานแก่พลเอกสุจินดา คราประยูร และพลตรีจำลอง ศรีเมือง เมื่อวันพุธที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ.2535 ครับ
(ขออนุญาตตัดทอนบางส่วนนะครับ ฉบับเต็มอ่านได้ที่ http://kanchanapisek...92/0520.th.html)

เพราะว่าเป็นประเทศของเรา ไม่ใช่ประเทศของหนึ่งคนสองคน เป็นประเทศของทุกคน เข้าหากันไม่เผชิญหน้ากันแก้ไขปัญหา เพราะปัญหามีอยู่ ที่เวลาเกิดจะใช้คำว่า บ้าเลือด

เวลาคนมีการปฏิบัติรุนแรงมันลืมตัว ลงท้ายเขาไม่รู้ว่าตีกันเพราะอะไร แล้วก็จะแก้ปัญหาอะไร เพียงแต่ว่าจะต้องเอาชนะ

แล้วก็ใครจะชนะ ไม่มีทาง อันตรายทั้งนั้น มีแต่แพ้ คือต่างคนต่างแพ้ ผู้ที่เผชิญหน้าก็แพ้ แล้วที่แพ้ที่สุดก็คือประเทศชาติ...

...แล้วก็จะมีประโยชน์อะไรที่จะทะนงตัวว่าชนะ เวลาอยู่บนกองซากปรักหักพัง

ปล.หากกระทู้นี้เป็นต้นเหตุก่อดราม่า เชิญสต๊าฟ-แอดมิน-จัดจ์ หักดอลผมได้ตามสบายครับ

รับทราบในทุกกรณี ขึ้นกับว่าทุกคนจะยอมให้ความร่วมมือรึเปล่า
ไม่เป็นต้นเหตุดราม่าหรอก อย่างมากที่จะเจอก็แค่ /sarcasm ต่อเนื่องเล็กน้อยน่ะนะ...

ถ้าไม่เก็บไปคิดมากก็โอเคอยู่

ตาเป็ดเองก็อย่าไปคิดมากด้วยก็แล้วกัน... เดี๋ยวหงอกขึ้นผมสามเส้นหมด


[me=Human Executioner]ยังจะมีหน้ามาเล่นมุขอีกเนอะเอ็ง?[/me]

ใจเย็นนะครับ ผมเชื่อว่าหลังจากที่ทุกๆคนได้อ่านกระทู้นี้แล้ว อะไรๆอาจจะค่อยๆดีขึ้นเองก็ได้นะครับ

ดราม่ามันมีได้ทุกบอร์ดแหละตานก จะห้ามไม่ให้เกิดบางทีมันก็ไม่ได้

เมื่อก่อนแอดมิตเป็นสื่อกลางไม่ใช่หรอ เชื่อมความสัมพัน ปะติดปะต่อกับสมาชิกด้วยกัน เพราะแบบนี้มันถึงได้อบอุ่นไง
แต่แอดมิตที่บอกให้หยุดทะเลาะกันๆ นั้นไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาหรอกนะ คนทะเลาะกัน คนเข้ามาห้ามปรามๆ มันจะไปหยุดทะเลาะกันได้ไง ปัญหายังไม่ได้ถูกแก้ไข ก็ทะเลาะจนตายแหละเพราะปรับความเข้าใจกันไม่ได้

แต่ในเมื่อตานกบอกว่าเครียดมากๆ ก็ทำอะไรที่ผ่อนคลายเยอะๆนะ บางทีถ้าคิดอะไรไม่ออกก็น่าจะหาคนที่พอปรึกษาได้ปรึกษา ให้เรื่องที่อยู่ในใจบรรเทาลงไป

แต่ว่าที่อยากจะบอกก็คือ

ห้ามคนไม่ให้ทะเลาะกันไม่ได้หรอก แต่สามารถให้พวกเขาปรับความเข้าใจกัน เพื่อจะได้ไม่ทะเลาะกันอีก ได้

ทำนองว่า ใช้ไม้อ่อนดีกว่าไม้แข็งน่ะ


แต่ถ้าความเห็นของเราทำให้ตานกเครียดละก็ ข้ามๆความเห็นเราไปเถอะนะ เพราะไม่ได้มีเจตนาจะกดดันอะไรเลย
เป็นความเห็นส่วนตัวล้วนๆของเราน่ะ เราหวังดีนะ  

รับทราบ พักให้สบายเนอะเป็ด อย่าหายไปนานนะ แม่ทรายคิดถึง!

เชื่อว่าพี่นกคงเหนื่อยมามากพอแล้วละ

พักเถอะ...

อีกสักระยะค่อยกลับมาใหม่

ปล. อีกสักระยะหนูก็ย้ายไปเป็นโปเกมอนในเว็บบอร์ดแห่งใหม่คะ แต่ดูก่อนว่าจะเป็นที่ไหน

(โพสต์ที่ 777)

ขอยืมเพลงมาแสดงความคิดเห็นละกัน

เคยมีใครสักคนได้บอกฉันมา
ว่าเวลาใครมาทำกับเราให้เจ็บช้ำใจ
ลองไปเก็บก้อนหินขึ้นมาสักอัน
ถือมันอยู่อย่างนั้นและบีบมันไว้

บีบให้แรงจนสุดแรง ให้มือทั้งมือมันเริ่มสั่น
ใครคนนั้นยิ้มให้ฉัน ถามว่าเจ็บมือใช่ไหม

ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ได้เท่ากับเธอทำตัวของเธอเอง
ให้เธอคิดเอาเอง ว่าชีวิตของเธอเป็นของใคร
ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ถ้าเธอไม่รับมันมาใส่ใจ
ถูกเขาทำร้าย เพราะใจเธอแบกรับมันเอง

ใครมาทำกับเธอให้เจ็บหัวใจ
ก็แค่ให้ก้อนหินก้อนนั้นให้เธอรับมา
เพียงเธอจับมันโยนให้ไกลสายตา
หรือเธอปรารถนาจะเก็บมันไว้

หากยิ่งยอมยิ่งแบกไป หัวใจของเธอก็ต้องสั่น
หากยังทำตัวแบบนั้น ถามว่าปวดใจใช่ไหม

ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ได้เท่ากับเธอทำตัวของเธอเอง
ให้เธอคิดเอาเอง ว่าชีวิตของเธอเป็นของใคร
ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ถ้าเธอไม่รับมันมาใส่ใจ
ถูกเขาทำร้าย เพราะใจเธอแบกรับมันเอง

ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ได้เท่ากับเธอทำตัวของเธอเอง
ให้เธอคิดเอาเอง ว่าชีวิตของเธอเป็นของใคร
ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ถ้าเธอไม่รับมันมาใส่ใจ
ถูกเขาทำร้าย เพราะใจเธอแบกรับมันเอง

ถูกเขาทำร้าย เพราะใจเธอรับไว้เอง

อยากจะบอกว่าจะเก้บเอาสิ่งไม่สบายใจไปคิดให้มากนัก ยิ่งเป็นความไม่สบายใจของผู้อื่นยิ่งแล้วใหญ่ ไม่สมควรเอามาใส่ใจมากขนาดนั้น

พี่เอก....จัดเต็มจริงๆ~

ครับ เข้ามารับทราบ และเชิญตามสบายครับ

เพียงแต่ว่า ผมคิดว่าการเป็นแอดมิน คือ ผู้ดูแลบอร์ด ไม่ใช่ผู้แบกปัญหาของบอร์ดนะครับ

ก็เอาง่ายๆแล้วกันครับ ใครมีปัญหากัน ไปเคลียร์กันนอกบอร์ด อย่าเอาที่นี่เป็นสังเวียน ผมเชื่อว่าความสงบสุขน่าจะกลับมาได้ไม่มากก็น้อย 

แงๆ ผม ผม ผม TT^TT

ตามสบายครับ
ผมเชื่อว่า โปเกมอนที่คุณรักจะทำให้สุขภาพจิตดีขึ้นแน่นอน

อืมครับ ก็รู้ดีครับว่าการเปนแอดมินต้องเสียสละมากน้อยแค่ไหน เข้าใจครับ

แต่จะว่าเพราะการเกิดดราม่าก็คงจะไม่ได้ เพราะยังไง ทุกครั้งที่เกิดดราม่าขึ้นในบอร์ด ทุกๆคน ก็ช่วยกันนะครับ

พยายามให้เค้าเครียร์กัน ไม่ใช่แต่แอดมินหรอกครับ ที่ผมจะพูดก็คือ ถ้ามีอะไรก็แบ่งเบาให้พวกเราชาวเมมเบอร์บ้างก็ได้นะครับ อย่าแบกรับไว้คนเดียว

พวกเรายืนอยู่เคียงข้างท่านเสมอ พร้อมช่วยเหลือ และไม่มีวันทิ้งกันครับ

ปล.ไม่ค่อยได้่เข้าบอร์ดมามีอะไรเกิดขึ้นเยอะเลยอ่ะ

นึกไม่ออกว่าจะพูดอะไร คุยหลังไมค์ไปหมดแล้ว

ถึงเป็ดอยู่ในน้ำแล้วจะสบาย
แต่ถ้ามีนักตกปลามาช็อตไฟใส่บ่อยเกินไป ก็คงแย่

ขึ้นบกไปพักก่อนก็ได้ พร้อมเมื่อไหร่ค่อยมาเจอกันในน้ำอีกที ...เนอะ?

พักให้สบายเถอะฮะ